Her zaman mavi boncuk dağıtmıyor hayat. Hatta; yaş ilerledikçe dağıttığı mavi boncukları bir bir geri alıyor. Görmediğin hangi çehresi varsa, ayan oluyor bakışların arasında. Kendi mi zorlaştırıyor yada aldığımız kararlar mı zorlaştırıyor muamma çemberi. Veya yaş aldıkça önümüze çıkan tümsekleri bozulan gözlerimizin algısından dolayı mı çok yüksek görürüyoruz? Gençken dağları düz etme hevesinde olan biz; tükenen ömür kadranının boşa çıkmış zembereği gibi tekrardan gerilemeyen mekanizması paslanmaya mı yüz tuttu? Yaş kemâl noktasını aşalı bir vakit oldu. Yüzünü değil, arkasını dönen talih’in gönlünü almakla meşgulüz. Bir gün, hepsi geçti diye bir ses duyana kadar!
Bir Cevap Yazın