Konuşacak kimse kalmadığı günden beri, kelimelerle konuşuyorum. Yazı yazmak, harfleri bir araya getirmek çocuk oyuncağı oldu. Sadece tuşlara basıyorum. Beni, ancak onlar anlıyor. Veya; ben öyle zannediyorum. Raks ediyorum onlarla. Bazan tango! İki ileri, bir geri; etrafında dön ve devam. Başım dönmüyor da değil. Evde kaldığım gün yazıların kucağına atıyorum kendimi. Beni, ancak onlar anlıyor. Öyle zannetmiyorum! Gerçekten anlıyorlar.
- Yorum
- Tekrar blogla
-
Abone Ol
Abone olunmuş
WordPress.com hesabınız var mı? Hemen oturum açın.
Bir Cevap Yazın