Unutmak, insana bahşedilmiş nimet! Unutabilmek, hayata devam sebebidir. Yoksa onca olay sonrasında aciz insan’ın yola devamı mümkün değildir.
İnsanların çoğu yüzlerinde bir maske taşır! Ne zaman ki onlara ihtiyaç duyarsınız bir anda maskeleri yüzlerinden düşer. Bundan dolayı anadolu’da şöyle der büyüklerimiz “Kendinden başkasına muhtaç etme Ya Rabbi”.
İnsan çok aç gözlüdür. Hiç ölmeyecek gibi dünyaya dört elle sarılır. Hiç yaşamamış gibi göçer gider. Fakat; kimse kimseden ders almayarak. Çok kılişe bir söz gibi gözküyor değil mi? Ama, ölünce görürsünüz.
Çok garip bir milletiz! Bu kadarı da fazla denecek kadar garip. Namuslular, namussuzlardan çok olmadıkça da değişmiyecek. Üzülüyor insan! Her ne kadar sürgün etmiş olsalar bile.
Anam-Babam 
Yorum bırakın