Sebepsiz yere yazılmaz!
Yazılırsa da çok yavan olur. Sebepleri tüketeli çok oldu,
Yazmalar, belki sonra ki baharlara.
Bahar’dan ümidim yok,
Olursa, daha fazla borana çalmasın!
Ümit, zor bir kapı,
Çok ama çok yoruyor insanı.
İnsan, yaşaması gerekeni yaşıyor,
Yaşamak istediğini değil!
Kendini yazar zanneden her insan’ın,
Yazması yarım kalmış bir romanı vardır.
Ya da yazmaktan vaz geçtiği!
Hayat gibi, ölüm gibi.
Yazmadıkça, yazası geliyor insan’ın,
Ama, neden diye soruyor kendine!
Bir nedeni olmadan yazınca,
Çok yavan, çok acı oluyor.
Hayat gibi, ölüm gibi.
Anam-Babam 
Yorum bırakın