Yak!
Ne varsa eskiden kalan.
Eski değil mi oysa bizi biz yapan?
Kandırıyorlar,
Sonsuz bir şimdi var diye,
Halbuki; şimdi bile geçip gitti.
Tutulmuyor,
Akıyor gidiyor parmaklarının arasından zaman.
Kopuyor uzandığın her dal parçası,
Tutmaya kalmadı mı?
Bir tek filiz!
Gökyüzü parçalanmış,
Yağmurlar bile yasta!
Kalbim gibi çatlamaya durmuş toprak,
Ya yarılacak,
Ya da bir damla suya hasret…
Anam-Babam 
Yorum bırakın