Amacı olmayan hayatlar yaşanır,
Karanlık gecelerin izbe sokaklarında!
Varlık, yok oluşa sürüklenir,
Kıymet bilmezlerin kucağında.
Hangi sevdaların müdavimiydik,
Bak, ne oldu sonunda?
Ne Hint’in kumaşıydık,
Ne de kutsal yerlerin toprağı.
Beklenen de değildik,
Bekleyen de!
Gelecek, hiç olmadık!
Zihin denilen karmaşanın,
Bahtsız çocukları misali,
Kırkın’dan sonra,
Hayata başlayan fikir işçisi.
Tablonun pembe tarafı,
Karanlıkta kalıyor!
Kırmızılık boğuyor bütün renkleri!
Ver elini desem uzatır mısın?
Bir zeytin dalı,
Çok mu sert estin rüzgar?
Kırdın mı bütün dalı, budağı?
Bilnmezlik kokar,
Ulaşılmayan her tepe!
Mavilik gelir mi?
Bu bozguncu kırmızılığın yerine!
Anam-Babam 
Yorum bırakın