Öylesine doluyum ki,
Öylesine!
Sahile vuran dalgalar gibi,
Köpürüyorum içten içe.
Söylemek kolay,
Zor olan susmak!
İnsan kaybolur mu kendinde?
Kendimi arıyorum!
Değiştikçe şartların,
Sıkıştıran cenderesinde!
Bazan kalablıkların arasında,
Hangisi benim diye!
Yoklukların, yokluğun ortasında,
Yırtılmış geçmişinden kalan,
Yarım yamalak hatıralarla!
Tercih’in kaderini yaşarken,
Alışmadığın gri gök yüzünde,
Bulanık su diplerinde,
Belki bir gün diye diye,
Kendimi arıyorum!
Hiç biri bana benzemiyor,
Hiç biri ben değil!
Yada; ben öylesine değişmişim ki,
Ben, beni tanıyamıyor!
Öylesine doluyum ki,
Öylesine.
Anam-Babam 
Yorum bırakın