Böyle hesap etmemiştim hayatı,
Her düşündüğünüz de olmuyor elbet,
İz bırakacak, silinmez bir imza atacaktım;
Böyle düşünmemiştim!
Burası dünya,
Burda her iş yarım kalır!
Yarım kaldığı gerçekti,
Ya, hesap ettiklerim?
Hiç biri hesabıma göre olmadı!
Elli’li yaşları böyle düşünmemiştim,
Şimdilerde, gelecek günleri hiç düşünmüyorum.
Bıraktım!
Düşündüğün gibi olmuyor!
Aslında, düşünmeyi de bırakmak istiyorum.
Düşüncesizce değil ama; düşünmeden hareket etmek istiyorum!
En çok kendim ile kavga ediyorum!
Kendim ile?
Başaramadıklarım, beceremediklerim ile!
Kavgalarım çok yoruyor beni,
Onları da bırakmak istiyorum.
Kavgasız bir hayat!
Hiç bir şey ile,
Hiç kimse ile.
Bazan ölümü hayal ediyorum;
Soğuk değil,
Çok sıcak geliyor bana!
Öldüğümde; Elhamdulillah diyeceğim diyorum kendime.
Şükür Rabbim’e bitti dünya hayatı.
Bir tek bunu düşünüyorum.
Garip değil mi?
Dünya zevk vermiyor!
İnsan zevk almadığı yerin hesabını da yapmak istemiyor!
Kalp, iman, hizmet!
Çok zayıfladı.
Bazan dinlediğim en küçük şeylerden bile çok etkileniyorum,
Sohbet, muhabbet!
Ama; herkesten değil tabi!
Her şey yarım kalıyor burda!
Tıpkı bu yazı gibi.
Anam-Babam 
Yorum bırakın