Anam-Babam

Kalırsam tükeneceğim. Gidersem ihtimal! Ağır bir karar verdim. Son durak olduğunu düşündüğüm yerden ayrılmaya. Çok sürmez giderim! Ya kendim olacağım ya da buhranlarda boğulacağım. Kendim olmaya gideceğim. Kendimi bulmaya. Çıkış yolu bulamadığım Hollanda’ya veda edeceğim. Hiç düşünmemiştim. Buralara da bir gün veda edeğimi. Kendim olamayınca, olmadı. Ayrılmam gerekiyor. Hatta uzun bile durdum. Tekrardan mücadeleyi canım istemiyordu. Tekrardan, yeniden başlamayı. Bir de beklentisi olan var diye ihtimale binaen hayaller kurdum. Gitmeyecektim! Vefasızlık sayardım gitmeyi. Bir söz vermiştim; hem kendime hem o’na. Gerçek değilmiş. Kendim olamadığım ve kimsenin benden bir şey beklemediği bu ülkede kalmam artık abes ile iştigaldi. Uzaklaşıyorum. Yeni bir ülke! Çok bir aksilik olmazsa, Amerika. Yeniden başlamayı göze aldım. Yeniden ama; burdaki kadar aşağıdan değil. Belkide burda ki son ulaştığım halimden daha iyi bir noktadan. Ruhum’un rahat edeceğini düşündüğüm bir ülke’ye. Bura, ilk günden bu güne en küçük bile olsa bir türlü ruhuma hitap etmediği için sevemedim. Sevecek te bir yönünü bulamadım. Sevmediğim yerlerden de her zaman ayrıldım. Burası da böyle son bulacak herhalde! Bir kaç gün oldu bu kararı vereli. İç dünyamda çok zorlanıyorum. Fakat; gitmem gerektiğine de çok kati bir şekilde inanıyorum. Kendim olamıyorsam; kendim olacağım bir yerlere gidiyorum…