Anam-Babam

Düşünmeyi, sorgulamayı öğretti. Yokluğu, yok olmayı. Konuşmanın yanında yazmayı. Kendini tanımayı, tanınmamayı öğretti. İçe doğru derinleşmeyi. Varlık’ın kıymetini. Yalnızlığı, yalnız kalmayı. Dibi gösterdi, nefes almadan durmayı. Hayatta olmaz diye birşeyin olmadığını öğretti. Güveni, güvensizliği, güvenmemeyi öğretti. Sana, seni öğretti. Sessizliği, bağıra çağıra ağlamayı da. Sıcak’ın kıymetini. Soğuğu, soğuk kanlılığı. Hislerini dışa vurmamayı. Yalancı tebessümleri. Tahlili, mukayeseyi. Anlayışı, anlamsızlığı. Görmeyi, bazan da kör olmayı. Dost zannettiklerimi. Düşman’ın değişmediğini. Batı’yı, Afrika’yı, Kürdistan’ı. Ümmet abey’i. Aslan abim’i. Yokluğun, kıymete değer kattığını. Varlığın izharı değerde ki ziyanı. Yeniden başlamayı. Yıkılmayı. Ayağa kalkmayı. Başarısızlığı. Azmi. Kilometrelerce koşmayı. Evden çıkmadan günlerce evde kalmayı. Arkadaşsızlığı. Günlerce kimse tarafından aranmamayı. Pisikoloğu. Unutulan ciddiyetin yerini alan laubaliliği. Önemsemeyi, önemsenmemeyi. Çocuklarımı, Karımı. Hollanda’yı, Zaandam’ı. Birey olmayı. Yaşlılığı, yaşlanmayı. Ömründe hissetmediğin hisleri. Çaresizliği, yetersizliği. Yavşakları. İnsanı öğretti…