Ben, siz değilim…
Gurbet ile sürgün birbirine yakın fakat; anlam olarak birbirinden çok uzak iki kelime. Gurbet’e çıkan dilediğinde sılasına dönebilirken, sürgün; sürer gider. Sonu görünmeyen tünelin içinde yol alıyormuşçasına.
Bir gelecek kurmaya gelenler, biz de böyleydik ilk zamanlar, çok zordu diyorlar. Memleketinde bir baltanın sapı olamayıp buralara gelenler, çok zorlandık diyorlar. Aş, iş, eş bulmak; bir aile kurmak için ülkesinden ayrılanlar; ülkeye bir gidebilseniz bütün hasretiniz biter diyorlar. Mukayeseye kalkıyorlar, kifayetsiz kanaatleriyle. Kantara koyuyorlar halleri, topuzu bozuk terazide. Günde bir kez olsun doğruyu gösteren bozuk saat kadar bile değiller.
Ben, siz değilim!
Geleceğimi kurmaya gelmedim buralara. Bir baltanın sapı olmadığımdan da değil. Aş, iş bulmaya hiç değil. Bir şey olamadığım dünyada bir şey olmak için de değil. Bir mecrubiretim vardı. Ülkemden kovulmuş, kendime ve aileme bir yurt bulabilmek, bir kimlik alabilmekti . İsteyerek gelmedim buralara. İsteyerek te durmuyorum. Mecburiyetim var! Yoksa; bir gün durmaz giderim buralardan. Ne yalnızlığını sevdim ne de sahte tebessümlerini Avrupa’nın. Ben, sizler değilim. Eylemen mukayese; kifayetsiz efkalarınızla.
Kaçak çalışarak para biriktirileceğine inanan, yoksulluklarını bedeni işçilikle giderebileceklerini düşünen, hayatı amelelik peneceresinden gören insanlar, ben; sizler değilim. Çok mu kibirli oluyor sözlerim? Kibirden değil! İzzet ve onurumdan. Ben, sizler değilim. Sebebi intikalim, bir mecburiyete binaen. Yoksa bir gün durmaz giderdim buralardan…
Anam-Babam 
Yorum bırakın