Ağlamak kutsi bir ameliyedir. Son duraktır orası, çıkacak yolun kalmadığı yer. Çaresizliğin son safhası. İnsan’ın acziyetini ortaya koyan göz yaşı damlaları. Yok bundan sonrası dedirten kutsiyet. Yakaracak, sığınacak yer aramak için veya bir işin devamını getirmek adına azimle tekrardan gayrete gelmek. Ahmet Kaya da böyle haykırıyordu;
Ağladıkça güneşi tutacağını, dağların yeşereceğini.
Ağlamanın kutsallığına inanır insan. Bilir ki orda bir yardım eli uzanacak. Bilir ki bu ağlamayı insana veren Güç, onun istediğine kavuşmasına yol aralayacak.
Hoca Efendi de; ağlayın su yükselsin, ağlayın gemi yükselsin derken ağlamanın son durak olduğundan dem vururdu.
Bazan ağlamalı insan, içini dökmeli. Sanki cerehatla dolmuş bir yarayı sıkar gibi boşaltmalı içini. Ama gerçekten ağlamalı. Emojiler gibi değil…
24.8.2018
NL
Anam-Babam 
Yorum bırakın