Bismillah;
Dünyanın her türlü şekvasını gören insanlar;başına gelen diğer küçük, büyük tramvalar karşısında hislerini yitirmiş gibi davranırlar.tepki vermezler.tepki vermek içlerinden gelmez.insani vasıf olan hislerini kaybederler.dünyaya ait olan bu haslet,onunla olan ilişkilerini sıfır noktasına indirdiğinden,tepkinin anlamsızlığını anlamaya başlarlar;sessiz kalmayı tercih edeler.öyle hallere şahit oluyorsun ki en sonunda boğazında kalan son tükmüğünüde yutup sessizliği tercih ediyorsun.çünkü yaşadıkların karşısında sana yapılanlar bir şey ifade etmemeye başlıyor.hissizleşiyorsun,hissetmiyorsun.his bu dünyaya ait.işte o zaman sen;kendinin dünyaya ait olmaktan çıktığını anlıyorsun.ne garip değilmi?vucut burda,ama ruh dünyada değil.o başka buudlara ulaşmış.boğazına bıçağı dayasalar,bıçağı dayayanların gözlerinin içine bakma ihtiyacı bile hissetmemek.ne garip değilmi?nasıl bir tramvayla sarsıldıysa;canının,ona bir şey ifade edemediği hale gelmek.hislerin,hissedilemediği,duyguların koybolduğu,senin boşluk,boşluğun sen olduğu bir durum.ne canın kıymeti kalıyor ne zamanın.dersten usanmış öğrenci gibi;bitsede gitsek diyorsun.bunca yaşananlardan sonra renklerin hepsi siyah,dünyanın her hali kahır geliyor.para,pul,mal,mülk şöyle dursun;sen,sana bişi ifade etmiyorsun.gözünde dünya kalmıyor.acının en ağırını yaşayanlar;dünyaya ait acılardan etkilenmezler.onların yaşadıkları ruh Sızısıdır.ruhun sızısını burdakilerle mukayase bile edemezsin.her vakit aklındadır.acısı buraya ait değilki anlatılmasıda buraya ait cümlelerle olsun.Allah’tan başka kimsenin bilemediği ruh;acısını tarifide imkansız hale getiriyor.belkide yaşanılanları ifade sadedinde bir cümle kurulacak olsaydı”ruh sızısı”derdik herhalde.çünkü; normal
Şartlar altında karşılığı bu olmayan bir hizmetin yaşadıkları karşısında cevap verme ihtiyacı bile hissetmemek,ruh sızısındandır.yaptıklarına bakıp,sonrada yapılanların onun karşısına koyduğunda tercihi sukut ediyorsan;yaptıklarınında bu dünyaya ait olmadığı ortaya çıkıyor.herşeye,herkese eyvallah diyorsun.çünkü hiç bir şey seni etkilemiyor.bıçak sineye saplanmış,toplu iğnenin ne acısı olabilirki.yaşadıkların karşısında hissizleşiyorsun.kalabalıklar sana doğru bağırarak konuşuyorlar. ama;hiç biri bi şey ifade etmiyor;çünkü ne onlar ne de onların dünyası sana bir şey ifade etmiyor.sustuğumuzdanmı?yoksa cevap verme ihtiyacı hissetmediğimizdenmi?yoksa hislerimizimi kaybettiğimizden bilinmez?
4.11.2018
NL
Anam-Babam 
Yorum bırakın