Bismillah;
Karanlık bir dehlizin içine düşüyor gibi oluyorsun.Etraf;karanlığa boğulurken düşüşteki hıza müdahale bile edemiyorsun.Kuyu dipsizmişçesine içine çekiyor.Bağırıp yardım istiyecek gücü bile kendinde bulamıyorsun.İçin yanıyor,canın öyle bir acıyorki.İçinde düğümlediğin çığlığı atarken;gözlerin dipsiz kuyunun zifiri karalığına bürünüyor.Attığın çığlıklar daha öncekilerin hiç birine benzemiyor.Canın yanıyor,canın.Sana canından,can verenini kaybetmişsin.İçin yerinden sökülüyor.Gözlerin görmez oluyor.Çığlıkların arabanın içinde senin her tarafını sararken boğuluyor,arabaya sığımıyorsun.Gözünden kan damlıyor kan.Aaahhh dedikçe yüreğin parçalanıyor.Biz şimdi ne yapacaz abi diyen kardaşına oturup çığlık,bağlık ağlayacaz,dua edecez diyon.Yaktın be ANA.
Telefondaki ses ANAM gitti dediğinde yandım.Dilim tutuldu.Ne yapacağımı bilememenin güçsüzlüğünü yaşadım.Yutkundum.Mutluluk haberi vermek kolaydı.Ya bu acıyı kime söyleyecektin.Yanıyordun.Acı yüreğini kavuruyordu.Kıpırdıyamadın bile.Söylediğim yer yandı,çığlıklara gark oldu.Değdiği yeri yakıyordu.Canından,can veren,canını teslim ederken uzakta olmak canını yakıyordu.
Bizim hesabımız böyle değildi aslında.Yoğun bakımda dedikleri ilk gün”ben bunu böyle istememiştim” dediğimi hatırlıyorum,hıçkırıklarımın arasında.O çok istemesede buralara getirecektim O’nu.Nuranın odasında torunuyla yatacaktı.Ranza alırız demiştim kendi kendime.İki yatağı almazdı zaten oda.En iyisi ranzaydı.Eğer burda canını teslim ederse,buraya gömecektim O’nu.Her ne kadar O “beni herifimin yanına gömün desede”.Tapu olacaktı buralara.Bu benim hesabımdı ama ,Rabbimin hesabı başkaymış.Yoğun bakımda dediklerinde içim sökülmüştü.Gitti dediklerinde kaburgalarım kırıldı.Benim gibi,iki kişinin daha.Korkularım vardı;her telefon ettiğimde telefonu açmadığında.Yalnız başına yalnız gidecek diye.Kim sesini duyar?kim yardımına koşar diye?Her şeye rağmen Duyuran duyması gerekenlere duyurmuştu.Üst katta sesini duyanların dediğine göre kapıyı açtığınada şükürler ediyordu.Hastane kavşağına kadar Allah diyerek gidiyor.Bir ara kalbi duruyor.Tekrar hayata döndürülüpte yozgata götürüldüğünde,kendini yoğun bakımda buluyordu.Aslında herşey Anamın istediği gibi oluyordu.Bir isteği vardı;onu bekliyordu.O da gelip yanağına busesini kondurunca;her isteğine kavuşmuş olmanın gönül rahatlığıyla,kanatlanıp aramızdan ayrılıp gidiyordu.Benim dilediğim gibi olmamıştı.Ama ANAM ne dilediyse oldu.Bir gün yatak, ikinci gün toprak demişti.Beni herifimin yanına koyun demişti.Her ne dilediyse gönlüne göre oldu.
Aklım başıma gelipte acımı paylaşınca;dostların gelişleri,dünyanın dört bir tarafından yağmur gibi hatim haberleriyle biraz olsun kendime gelebilmiştim.Dostlar yine dostluklarını gösteriyordu.Burda,Abimin yanında,Anamın ocağında.Dostların varlığı yüreğimize su serpiyordu.Dünyanın dört bir tarafında kılınan gıyabi cenaze namazları,okunan binlerce hatim ve yasinler; Anamın toprağına ulaşmadan,ulaşıyordu oralara.Zaten dostlar bu günler içindi ve onlarda vazifelerini eksiksiz yapıyorlardı.
Olmasaydı,keşke şöyle olsaydı.Bizim literatürümüzde olmayan kelimeler.Ondan dolayı olana,Oldurana karşı rızamız tam.Fakat ayrılığın,olamamanın,bulunamamanın acısını tatmakta varmış bu dünyada.Bir parçamızı toprağa koymanın acısını yaşarken;dostların varlığıyla huzur bulduk.Rabbim anama merhametinle muamele eyle.O’na son üç senedir yaşadığı acıların,zorlukların hatırına ihsanlarda bulun Ya Rabbi.O’na cennetini nasip eyle Ya Rabbi.Allahım biz anamızdan razıydık sende razı ol Ya Rabbi…
Amin
12.2.2019 hatırasına
NL
Anam-Babam 
Yorum bırakın