Nasıl inanayım ki? Göz yaşlarına! İnandığımda her yanılışıma. Nasıl inanayım? Sen söyle. Çekip götürdüğün zifiri gecelere. Uykunun gözüme haram olduğu. Beynim’in kendisini yiyip bitirdiği gecelere. Benliğimin, benime düşman olduğu. Soğuktan titremişçesine histeri halleri. İnanmak? Şimdi bir kez daha yaşamak kendimden iğrendiğim günleri. Sen söyle! Gerek var mı?
- Yorum
- Tekrar blogla
-
Abone Ol
Abone olunmuş
WordPress.com hesabınız var mı? Şimdi oturum açın.
Anam-Babam 
Yorum bırakın