Anam-Babam

Bismillah;

Kelimelerin,cümleye;cümlelerin,yazıya evrilip gittiği mecrada; anlamların,anlatılmak istenenlerin buharlaştığını müşahade edersin..Kalem’in kırıklığı,zihnin yorgunluğu kelimelere mana kazandırmakta zorlanır.Konuşarak,bir kaç tesirli sözle hal olabilecek bir konu,yazın’ın fersizliği yüzünden kifayetsiz kalır!Konuşmak;insan’a verilmiş bir meziyettir.Tarih;kendini iyi ifade edenlerin sahne aldığı bir gösteri yeridir.Yazılar bir yerlere kadar götürür insanı.Ondan ötesi karanlık!Yazı sönüktür.Aklından geçip te söyleyemediklerini söyleme sofrasıdır.Sofrada bir sen varsın,birde sen.Kendinle konuşurken,kendini inandırırsın.Veya kandırır!Yazmak bir boşluk doldurma,bulmaca tamamlamak gibi.Fakat konuşmak;bir sanattır.

Kimseler bilmez şarkı söz yazarlarını.Onu seslendirenler ün,şan yapar.Alkış ve taltıf o’nu seslendirenlerindir.

Yazılar da böyle.Anlatmak istediğini anlatamaz,söylemek istediğini dillendiremezsin.Cümleler güdük,anlamlar yalın kalır.Kelimeleri biraz devrik, biraz karmaşık yapınca ifadeye derinlik kattığın zehebine kapılır, işte şimdi oldu dersin;ama olmaz..

Kazması elinde ki ferhat gibi,dağlardan su getirmeye kalkarsın.Ama ne ömrün ne de gücün kifayet etmez..Ne dağ yol verir,ne de su;seninle gelir.Türküler söylersin;heycanını ayakta tutmak için.Hele çoğu gitti azı kaldı diye.Vurusun kazmayı aynı cehd ve gayret ile..

Yağmurların altında kalır;ıslanırsın.Fakat kızmazsın yağmurlara.O’nun da çok hatırası var,ıslandığın bu yollarda..

Yazılar da böyledir.Bir gün yazar,bir günde unutursun.Söyleyeceklerin hep yarım kalır.Söylediklerinin de buhar olup gittiğini görürsün..

Fakat yalnızlık yazdırır insan’a.Sofrada yine sen ve sen kaldığında..

19.8.2019

NL