Bismillah;
Bundan bir kaç gün önceydi.Nuran’ı okuluna ön kayıt yaptırmak için gitmiştim.Ordaki müdür arkadaşın anlattıkları o kadar rikkatimi dokundu ki,ağlmaktan kendimi alamadım ve hıçkıraraklara boğuldum.Beni bu kadar ağlamaya sevk eden abinin anlattıklarımıydı yoksa kendi içimdeki sıkıntı ve ızdıraplarımmıydı bir anlam vermekte zorlandım.Abi’nin yanından ayrılırken o bana sarıldığı halde,ben o’na sarılacak takati kollarımda bulamıyordum.Kafamı bile kaldıramadım ağlamaktan.Dışarı çıktığımda yağmur yağıyordu.ki buraların yağmuru eksik olmaz.Yağmurada aldırmadan hıçkılıklar içinde yürürken “ooff babam oof” deyip içimi çekiyor anlamlandıramadığım bu ağlamanın dinmesini bekliyordum.Yunanistanda ki arkadaşları anlatmıştı abi.Halbuki Biliyordum ordaki olanları.Bumuydu beni böyle ağlatan.Burdaki gurbetçilerin çocuklarının durumunu anlatmıştı.Göz pınarlarıma hakim olamayışımın sebebi bumuydu.Yoksa kendi içime attığım dertlerimin patlamasımıydı hiç anlayamadım.Adını bile koyamadığım hıçkırıkların arasında arabaya binerken bir sigara yakıp vitesleri değiştire,değiştire evin yolunu tuttum.
Kendime yazdım…
16.3.2019
NL
Anam-Babam 
Yorum bırakın