Bismillah;
İstasyona tren beklemeye gitmezdik biz.Çekirdeğimizi alır,kimsenin bizi göremeyeceği yer olarak bilirdik oraları.Şehirden kimseler olmazdı oralarda.Biz kimseyi tanımazdık,kimse de bizi.Saatlerce oturur çekirdeğimizi çitler,bazan birbirimize bakar;bir çift söz söylemeden yine devam ederdik çekirdeğimizi çitlemeye.Sevmezdim çekirdek çitlemeyi;ama O’nunla olunca tatlanıyordu.Çok konuşmazdık.İhtiyaçta yoktu.Konuşmadan anlaşırdık biz O’nunla.Bazan bi tebessüm,bazan küçük bi bakış,her şeyi anlatırdı birbirimize.Gönüller birdi;söze hacet kalmıyordu.İlk okul üçe kadar beraber okumuştuk.Sonra O mahallesinde açılan yeni okula gitmişti.Orta okuldan sonra okumak için ayrılıklar başlamıştı.Sonrasında bir araya gelişler hep bir vuslat.İkimizin aileleri de”hiç büyümediniz”siz diyorlardı:Geçen onca zamana ve hayata dair edinilen pozisyonlara rağmen.Biz hiç büyümedik.Büyümekte istemiyorduk.
Çekirdekleri çitlerken bazan de konuşurduk.Az olurdu,ama tadına doyum olmazdı.O bana göre çok daha yumşak mizaçlıydı.Ben ise mâlum!O’na karşı olan muhabbetimden dolayı cim bomluları severdim.Ben açık fenerliydim, O da cimbomlu.Hala o bakışları gözümün önünde.Derin,sessiz ve mütebessim. Bir ara görüşebiliyorduk.Dört ay olmuştu görüşmeyeli.Bayramda arayabildi.Ne mutluluk.Nerdesin Sen dedim?Biraz sitemle!Seninle bazan giderdik ya o çay ocağındayım dedi.Sorunun cevabının bu olmadığını vurgulamak için “seni sormuyorum!SEN nerdesin dedim?Haa dedi!Yine o bilindik tebüssümüyle.Can istiyor,ruh arzuluyordu görmeyi,görüşmeyi.
Belki;bir gün yine o günler gelir.İstasyonda kimsenin bizi,bizim kimseyi tanmadan sessizce oturacağımız günler!Konuşmadan oturup,her derdimizi birbirimize anlatacağımız günler.Ben gelemezde Sen gelirsen!Burda yel değirmenleri var.Onların altında oturur;orda çitleriz çekirdeğimizi.Kim bilir…
16.8.2019
NL
Anam-Babam 
Yorum bırakın