Bismillah;
Zaman; en büyük müfessirdir ve o’nun tefsir ettiğini kimse yalanlayamaz. Zaman’ın; geçebilecek olan her yaraya merhem olmak gibi bir hüviyeti vardır. Geçmez olanları ise; terki dünya ile sonlandırır. Mutlaka bir çözümü vardır.
İnsan; hayatını bazan kalabalıklar arasında, bazan; yalnızlıklarda sürdürür.Her ikisi de gayet tabîîdir. Kişinin; halinden mütevellit duygularını kontrol edemediği anlar olur. Benim gibi; bazıları yazıya döker, bazıları farklı mecralara.Fakat her duygu geçicidir ve hayatın genelini teşkil etmez. Yalnız kalır; yalnızlığı. Mutlu olur; mutluluğu yansıtırsınız. İnsani bi durumdur; halinize müdahalede bulunamazsınız.
Bütün duygu ve hisler geçicidir. Anlık parlamalar yaşar ve kaybolurlar. Asıl olan; akıl ve mantık dairesidir. Yazılar duygu yüklüdür. Konsantrasyon ve motivasyon ister. Yapılan işin hakkını verme gayretidir. Fakat hayata bakan yönüyle; yazının bitimiyle sonlanır. Cümleler akla, akıldan sonra yazıya akar gider. Ötesi gerçek hayat. Yazılarda ki kadar his yükünü; bünye kaldırmaz. Yazılanlar bazan benim iç dünyamdır, bazande arkadaşlarımın. Acıyı hissediyorsanız canlı; karşıdaki’nin acısını hissediyorsanız; insansınız, prensibine binaen.
Hayat’ın bazan kolay, bazan zor halleri insana temessül eder. Genel olarak az, çok üstesinden gelebildiğime kendim ve sizler de şahitsiniz. Bazan kalabalığı yaşarsınız bazan yalnızlığı. Kadere rıza; işi kolaylaştırır.
Yazdığım her yazıyı yanımda bulunan veya iç dünyasına güvendiğim insanların mutlaka görüşüne sunarım. Eleştirilerine kulak asarım. Aynı gün içinde iki arkadaşla “yaşanılan yalnızlıklar” üzerine konuşunca. Bana yalnızlığı yazdıracaksınız şimdi dedyip; yalnızlığı yazdım. Yazarken yalnızdım ama; yaşarken değil.
Aileme okudum. Denetleme kurulumdur onlar benim.Talha bazan yapıcı eliştiriler yapar.Ama bu yazı, o kadar duygu yüklüydü ki; o bile seslenmedi. Yalnızlığı konuştuğum arkadaşın birine mesaj olarak gönderdim, diğerine sesli okudum.
Yazılar motivasyondur. Hayat gerçek. Yazımdan dolayı bir kısım canlarımı hafif üzmüş olduğum kanaati hasıl oldu bende. Dostun, dost için üzülmesi elmas,zümrüt değerinde cevherlerdir.Onları üzdüğüm için değil ama ilgilerinden dolayı kendi adıma memnuniyet izhar ettim. İnsan’ın uzakta da olsa dostlarının olması memnuniyet veriyor.Klişe bir söz lakin “mesafeler dostluklar arasına konmuş küçük engellerdir; gönüller bir olduktan sonra”….
Yalnızlığıma üzülen dostlarımın yanısıra; ola ki sevinme hevesi içinde olanlar var ise hevese kapılmasınlar. Ben dostlarımı mutlu ederim; düşmanlarımı değil.
Dostluk; bir gönül hikayesi,
Bilmeyenler; olamazlar ki divanesi.
Divane olmuşsam da,
Dostlarımın divanesi…
24.9.2019
NL
***Bu arada; istanbula beraber gittiğimiz mübarek; bi arasan diyorum.Niye kendine hasret bırakıyon ki?
Anam-Babam 
Yorum bırakın