Bismillah;
Bana yalnızlığın resmini çiz deseler; kağıdı olduğu gibi iade ederim. Çizecek bişey yoktur ki çizesin. Duygular, kalem körleşir. Mana veremezsin ki; çizesin. Sessizlik çöker. Bana yalnızlığın resmini çiz demeyin; çizemem ben onu.Hiç yalnız kalmadıydım ki. Ne bileyim. Hemende öğrenilmiyor. Bana mutlu etmeyi, muhabbeti sorun! Hem çizeyim, hem anlatayım. Yalnızlığı anlatamam ben. Hiç bana göre değil. Ne söze dökebilirim, ne yazıya. Ancak ağlarım ben.Sulu gözümdür. Elimden de başka bişi gelmez.
Bana yalnızlığın resmini çiz demeyin. Beceremem,beceriksizleşirim. Ancak derin nefes alırım. Dilim dönmez, lâl kesilirim. Uzanınca tutabileceğim dostlarım olurdu benim. Ne bileyim! Ben hiç yalnız kalmadım ki.Şimdi de alışamadım. Alışmadığımı bilemem; bilmediğimi de ben nasıl çizeyim. Kağıdı geri veririm; boş, bembeyaz. Kağıda bile kıyamam. Kağıda bile çizilmez. Üzülürüm! Kağıt bile kaldıramaz o kadar ağırlığı. O bari üzülmesin; taşıyamayacağı yükün altında.
Bana sormayın; Yalnızlığın resmi nasıl çizilir diye! Vallaha bilmem ben. Bakmayın bu gün böyle olduğuma. Zor geliyor bünyeye ama; vallaha hiç alışkın değilim ben.
Türbülansa girmiş uçak gibiyim. Yalnızlığı nerden bileyim. Ben çizemem o’nun resmini; bana sormayın. Bana başka şeyler sorun. Bildiğim, çalıştığım yerden olsun. Buna hazır değilim.
Kalabalığı da çok sevmem.Olursa üç, beş can dost olsun.Olmasın benim yalnızlıkla işim. Hem ben; resimden de anlmam. Bana dostluk deyin, can, canan deyin. Şöyle essahlı üç beş adam portresi çizeyim. Resimden anlamam ama; adamdan anlarım ben.
Bana yalnızlık demeyin; ağlarım ben. Değmeyin benim zülfü yarime. İnce yerimdir; yıkılır kalırım ben…
21.9.2018
NL
Bu gün yazma niyetim yoktu; iki arkadaşla görüşünce yalnızlık çöktü.Ne bileyim…
Anam-Babam 
Yorum bırakın