Bismillah;
Hava erken kararıyordu.Son dersimiz resim.Hiç te anlamam.Ders malazemelerini dosyaya doldurmakla meşgul herkes.Okul’un ilk günleri olduğu için;kimse kimseyi tanımıyor.Orta birinci sınıfım.Karanlığı içerde hissetmeye başladığım da;birinin lambaları açıp kapadığını gördüm.Yapmasana diye ufak bir sürtüşme.O lambayı açıp kapamaktan vaz geçti.Ama o günden sonra bribirimizden hiç vazgeçmedik.Küstük,darıldık;ama hiç vazgeçmedik.Asker olacaktı.Fakat;kafası sarmadı o işi.Bıraktı.Hilmi abi şaka yollu sormuştu;sen niye hiç rütbe atlamıyorsun diye?Ben gönüllerin teğmeniyim Helmi dayı demişti.Gönüllerin teğmeni oldu.
Bir zaman nerdeyse yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmedi.Ben,o’nu çok iyi tanırdım;o’da,beni.Nerdeyse her yazdığım yazıda ki ruh halimi bilecek kadar.Ben ise o’nun soluk alış verişlerinde ki yoğunluğundan.Bi Analarımız tanıyabilirdi bizi; bizim,birbirimizi tanıdığımız kadar.
Çok günlerimiz geçti.Çok şehirlere yolculuk yaptık.İkimiz de biraz inattık;ama sağolsun o, beni biraz idare ederdi.Çok kızdığı yerde ise beni haşat ederdi.Bu seferde ben seslenmezdim.Çok gülerdik yolculuk yaparken.
Her günü ayrı bir olaydı o’nun.Benim ki o’na göre sıradan,vasat.Her günü ayrı bir aksiyon.Çok sıkıştımı arardı;gel diye.Ya da kendi gelirdi.Kimseler bilmezdi;bizim birbirimizi bildiğimiz kadar.
Askerlik sarmamıştı kafasını.Çocukken bırakmıştı.Kafası şimdiki işini sarıyormu bilmem;ama yapabileceği en iyi işi yaptığını biliyorum.Tır sürüyor şimdilerde.
Çok yordu hayat o’nu.Yorabildiği kadarıyla;o da hayatı.Bu ara yorgun.Fakat bu gün sesi gayet iyi geliyordu.Almanyadaymış.40 gün önce gelmişti bizim eve;3 senden sonra.İşe bakayım da;yine gelmeye çalışırım dedi.Yarım saat konuşmuşuz.Dostun sesi,soluğu insanın dertlerini alıyor…
Not:İstasyonda çekirdek çitlediğim başka arakadaş☺️.
Anam-Babam 
Yorum bırakın