KİM BİLİR…
Dışarda güneş varmış, neyime;
Kim bilebilir ati’nin karanlığını,
Kusmasın zifrini, kimse beynime,
Södürmeyin günün aydınlığını.
***
Kalbin sesi duyulur, sesizlikte,
Faydası yoktur; korkunun ecele.
Yalnızlık değil, kimsesizlikte;
Olmasaydı; ayrılıkta ki acele.
***
Gün geçtikçe anlıyor insan,
Anlayamayıp bıraktıklarını.
Ne eylül çözüm olur, ne de nisan;
Sırtına aldığın yükün karmaşasını.
***
İhtarı yoktur, vardır cezası;
Karanlıkta salınan her oltanın.
İster kader de, ister alın yazısı;
Verilmek istenmeyen her cevabın.
***
Teker ile tümsek; bitmez hikaye,
Yanından da geçer üstünden de.
Dilek ve istek; elde ki tek sermaye,
Dil de aynı söyler,kalp te.
***
Anam-Babam 
Yorum bırakın