Bismillah;
Karanlık; insana vehim verir. Gerçeğiyle bağdaşmayacak, şekiller tûlû eder zihinde. Mağra kapısına sırtını dönmüş, Platon’un figürleri gibi. Gerçeklerle yüzleşenin; zihni aydınlanır.
Renklerin hepsi siyahtır, zihinlerinde! Renkler soğuk ve hissiz.Sesler sahipsiz. Saklanmanın kolaylığı vardır karanlıkta.
Her şeyi yutar; acıları, ızdırapları. Bazan da; beynine zifir kusar. Hugo’nun;jean valjean’ı gibi.Geçmişinden kurtulamazsın.
İki el bir baş içindir, elde senin başta senindir! Ne el bir işe yarar; ne de baş.Karanlıkta başını koyduğun yastık bile; taş olur;taş…
Maddeler, şahıslar; şahsiyetsizleşir
gecenin karanlığında.Renksizlik sarar dört bir yanını…
Her şeyi örter;güzelliği,çirkinliği,yalanı,hileyi…
Zihin aydınlığı; gölgelerden kurtulmaya vâbestedir. Öğrenilmiş mecburiyetlerden.
Karanlık gidip, aydınlık geldiğinde; her şey ortaya çıkar. Tüm maskeler yüzden düşer. Kimsenin saklayacak bişileri kalmaz. Hepsi; zamanına gebedir.Vakti gelen hamlini vâz eder…
19.9.2019
NL
Bol
Anam-Babam 
Yorum bırakın