EYLÜL…
Herkes nisan, mayıs’a nâmeler yazarken;
Ben eylül’ü sevdim.
Yağmurdu eylül; hüzün…
…
Ayırır her şeyi birbirinden;
Dalları, yapraklarından,
Çocukları, Analarından
Ayrılığı değil ama; ben eylülü sevdim…
…
Her şey aslına rucu eder eylülde,
Renkler değişir, düşünceler de;
Toprağa düşer gibi düşer; aşk ta, sevgi de…
Ben yağmurlarını sevdim eylül’ün;
Soğuk ve serin…
…
Eylülde renklerin cümbüşü,
Sarı, kırmızı, yeşil; hatta mavisi;
Acı gelsede, tatlıdır neşvesi,
Ben eylül’ün hüznünü sevdim…
…
Kış, bahar, yaz; hepsi bir mevsim;
Fakat eylül, tek başına.
Ne benzeyebilir o’na biri, ne de eylül,
Kıyas edilememesini sevdim; ben eylül’ün…
…
Yalnızların sevgilisidir, bir başına kalanların;
Ayrılıkların, ayrılmanın.
Soğuk değildir, eylül serin;
Eylül de gitti; şimdi düşünmek vakti; derin, derin…
……..
Bir de şiir denedim. Adını eylül koydum.
Resimler bu gün karşılaştığım; Arı arkadaşımın☺️
Anam-Babam 
Yorum bırakın