Bismillah;
Ati’nin karanlığı;yeis’e düşürmedi bizi.Tân yeri diye;çok yalancı hüzmelere bel bağladık.Ama;ne umudumuz kırıldı;ne de azmîmiz!
Yerköy’e gelmiştin.Nerdesin diye sordun?Kayserideyim deyince;yarın geliyorum dedin.Akşama kadar yağan yağmur ve kardan nasibimizi sonuna kadar almıştık.O kadar ıslanmamıza rağmen;hiç üşümedik.Hava soğuk olsa da;biz sıcaktık.
İk Alim bey’e beraber gittiğimiz de ön yargıların vardı.Fakat hepimizi arkada bıraktın sonraları.Halid gibiydin.Arkadan gelmiştin ama tozunu kaldırmıştın.Ruh,fıtrat meselesi.
Ayrı kaldığımız günler’in acısını çıkarmak için;İstanbul programı yapardın.Gündüz yürüyerek gezmedik yer bırakmazdık.Her akşam istiklali şöyle baştan,başa yürümezsek bitirmiş saymazdık.Çok acıktıysak ben menemen yerdim.Sen Vedat milörcü idin.Ben köylü;Sen asilzade.Yorgunluk çökerdi dizlerimize gecenin sonunda.Halbu ki Sen kroscuydun;ben futbolcu.Akşamdan,yarın’ın programını yapardın.Ne gün yeterdi,ne seneler.
Baştan razıydık yol’un sarp oluşuna.Kan,irin derya olsa ne yazardı.Varıp hedefe ulaştığında;Sahibine arz edecektik her şeyi.Biz atîyi hiç bir zaman karanlık görmedik.Tan yeri diye;aldandıklarımız oldu.Yeis’in yazılmı DNA’larımızda yoktu.
Hele vazgeçmek!!!Biz böyle öğrenmiştik.Dönersek kalleşiz diye bağıran Adamın;adamlarıydık!
Her halûkârda;halî,ahvalî muhafaza edecektik.Bazan şaşırdıklarımız olsa da.
Zor kolaydı;imkansıza talip olmak başka!Çok önce karar vermiştik!Durumun;bu gün böyle yollara çıkacağını bilerek!Karar bize aitse;neticesi de bizimdi.
Yanıldığımız,yenildiğimiz çok oldu.Fakat;O’ndan başkasına da ne el açtık ne de yüzümüzü yere koyduk.Sahibimizsin;Sen sahip çıkmazsan;bize kim sahip çıkar diyerek…
16.9.2019
NL
Anam-Babam 
Yorum bırakın