EV…
Anlarım, anlatamam.
Bilirim ama; yazamam.
Korkarım; yalnız kalmaktan,
Hayallerimde bile olsa,
Yaşamak istemem yalnızlığı.
İsterim, bir kırık dilekçe gibi,
Dökeyim meramımı.
Endişe kaplar içimi,
Sonu yine hüsransa diye!
Evler görürüm, evde görürüm,
Dili bağlanır kalbimln,
Ucu kırlır kalemimin.
Bilirim, anlarım;
Ama; yazamam.
Zihnim bulanır,
Beynim lime, lime olur.
Varmaz elim,
Paslanmış kalemin,
Tozlu tahtasına.
Korkarım yalnız kalmaktan.
Hayallerimin; elimden alınmasından.
Beklerim, beklemeyi bilmesem de.
Dilerim, dilenecek;
En kati istekle.
Yazamam; istesem de yazamam.
Kalemin ucu kırık,
Tahtası tozlu,
Kendisi paslı.
Ateş alır arabalar,
Kapının önünde.
Bir kaç satırla çıkar gazetelerde
Bilirsin sebebini, yerini de;
Gelir söndürmeye,
İtfaiye erleri de,
Ama; yazmam;
Çünkü; kalemin ucu kırık,
Kendisi paslı.
Korkarım, korkularımdan..
Anam-Babam 
Yorum bırakın