GÖKHAN;
2013’ün sonuna doğru gelmişti. Kalıbı da, gönlü de çok büyüktü. Görebileceğiniz en mütebessim çehresiyle; enerjinin en yüksek pozitif yüklemesini yapardı. İçi yanardı, ama dışına yansıyan yüzünden eksik olmayan tebessümüydü. İki senden biraz fazla teşriki mesaimiz oldu. Fakat kimseyi incittiğine şahit olmadım.
Eve gitmek diye bir adeti yoktu. Gecenin bir yarısına kadar herkesle uğraşır, sabah ta herkesten önce namaz için yerini alırdı. Orkestra şefi gibi yönetirdi tesbihatları. Görüntülerle ahenk içindeydi söylenen” Lailaheillallah’lar”. Noksansız yapmaya çalışırdı işlerini. Herhalde bizden ayrı geçirdiği zamanlarında yapacağı işlerin programını yapardı. Delisiydi, dertlisiydi. Fakat bir lahza olsun yüzünden tebessüm eksik olmazdı.
Realiteyi hiç bir zaman göz ardı etmezdi. Hizmet’e gelmeden önce bir çok yere gittiğini söylerdi. Arayarak, tarayarak bulmuştu hizmeti. Neyi, niye yaptığını gayet iyi bilirdi. Ama dışardan bakınca çok saf görünürdü. Su’ya götürüp, su ile buluşmanıza mani olan arkadaş ta bu idi. Çok akıllıydı, fakat hiç belli etmezdi. Ne yapacaksa; kafasında sadece hizmet vardı. Gerisi boş diye bakardı. Çok yolculuk yaptık. Şimdi, bir kısım şeref fukaraları’nın çöreklendiği, dernek binasını yaptırırken. Hepsi bir macera, hepsi unutulmaz hatıralarla dolu. Bursa, Kayseri, Ankara ve daha nerelere. Geldiği günden beri giydiği aynı ayakkabı’yı, parkası’nı; öğretmen olarak atandığı son günlerimizde
-Hocam gayri öğretmen oldun değiştirelim şunları dediğimiz de,değiştirmişti. Yoksa aklının kenarında yoktu, üstüne basmaktan yamulmuş kahverengi ayakkabıları değiştirmek.
İnsan’ın zihnine kazınacak laflar söylerdi, hayat’ın kendisine öğrettiği tecrübeleriyle.
Mesala biri “para var huzur var, para yok huzur islamda” der hem güler, hem de meseleyi vuzuha kavuşturmak adına açıklamasını yapardı. Bir diğeri de yine parayla alakalıydı. “Para yok ama; kuyruk dik derdi”. Bu kadar parayla alakalı konuştuğuna göre; parayı çok mu severdi derseniz? Cebinde parasının olduğunu hiç görmedim.
Psikolojisinin de, bir lahza olsun mahzuniyet ifade eden halini. Herkesin neşe kaynağıydı, içi kan ağlasa da…
Abi, ben çıkacağım ülkeden dediğimde; sen bilin, hatta iyi olur demişti. O da zaten Mersin’e öğretmen olarak atanmıştı. İki sene içinde birbirimize o kadar bağlanmıştık ki; Mersin’e gittiğinde uzun zamandır elime almadığım kalemi mi alıp, ayrıldım diye bir yazı karalamıştım. Mersin’den hafta sonları gelirdi. Hafta sonlarını iple çekerdik. Bizim ekip dört kişiydi. Çekirdekleri alır, çay ocağına gider, çekirdeği bitirene kadar muhabbet ederdik. Bazan çekirdek yemekten yorulduğumuz da; kalıp olarak en büyüğümüz olan arkadaş, kabuklarla çekirdeği birbirine katar bizi işkenceden kurtarırdı. Güzel insanlarla oturup, çekirdekle çay içmenin zevkini unutalı çok oldu. Malum hadiseden sonra bir daha görüşemedik. Haberlerden takip etmeye çalıştım. Bir şey olursa haberler’e düşer diye. Bir polis çevirmesinde, şereflikoçhisar’da bizim ilçe’nin adını da zikrederekten;
…. imamı yakalandı diye haber düşmüştü, haber sitelerine. Yine endamıyla yanındaki lere fark atıyordu. Kalıbı da, gönlü de çok büyüktü O’nun.
On buçuk yıl vermişler. İçerde durumu nasılmış diye haber sordum sağa, sola; iyi dediler, aynı bildiğin gibi. Çehresinde, gönlünde değişen hiç bir şey olmamış. Hâlâ insanlara pozitif enerji yüklemekle meşgulmüş.
İçerde olmanın O’nu ne kadar etkilediğini anlamak için aynı duruşma salonunda bulunan bir arkadaşın naklettiği olay, yeterince açıklayıcı olur herhalde; hakim, Gökhan hocam’a
-Hanım’ın, bank’a hesabını, gazete aboneliğini, dernek ğyeliğini hepsini senin zorunla yaptığını söyledi. Ne diyorsun bu konuda demiş?
-Vallaha hakim bey; sevdiğim kız bana abi demiş neyleyim, derken ortam müsait olsaydı kahkasıyla süsleyeceği cümleyi, tebessümle geçiştirdiğinden bahsediyordu arkadaş. Şartlar O’nu değiştirememişti. O bu hayatın geçici olduğunu, buraların bir oyun alanı olduğunu gayet iyi biliyordu. Hiç bir durumda O’nu etkilemiyordu. Tebessümüne, gülüşüne, kahkahasına gurban olduğum Hocam…
Anam-Babam 
Yorum bırakın