Toprak, Dost…
Bir mekanın,toprağın veya ülkenin; kişinin perspektifine dönük güzelliği, mekanın kendisi ise tamamlanmamış boşluklar içerir o güzellik. Bir yer seviliyorsa orda insanın dostları olduğu için sevilmelidir. Taş ve toprağın insana verebileceği geçici rahatlama, huzuru yanlış yerde aramanın meşguliyetidir. İnsan huzuru ancak dost sesinde ve sinesinde bulur. Hatıralar insanı bir toprak parçasına bağlar, toprağın kendine değil. Mesele, mutluluğun kendisi değil, mutlu olmana sebebiyet verendir. İnsan ancak ruhunun hoşlandığı insanlardan mutluluk alır. Buna dost denir, dostluk denir. Yoksa toprak her yerde aynı toprak. İçinde dost olmayan toprağın kıymeti de değeri de yoktur…
Nefsinin memnuniyetinin peşinde olanlar, nerde olsa memnun olurlar. Çünkü onların derdi kendileridir ve her yerde kendilerini mutlu ederler. Toprak onlar için sadece zevk ve neşve alanıdır. Ve nerde olsalar orda neşvelerini bulurlar. Dostluktan bigane kalmış kelaynaklar…
26.10.2020
NL
Anam-Babam 
Yorum bırakın