GÖÇ…
Durmaz gidersin. Ardına bile bakmadan. Kal, gitme diyenler olsa da! Bakmalara doyamadığın, dokunmalara kıyamadığın kendinden çıkar gidersin. Yollara düşersin. Susarsın, suskunlaşırsın. Kapanır gözler, kaybolursun kendinde. Bilmezsin, bilemezsin. Fakat gidersin.
Ülkeler değiştirerek geldiğini hatıtlarsın. Hamur yoğurur gibi yoğurursun hayatı. Göz yaşlarınla ıslatırsın. Kıvama gelen hamur gibi; ihtiyac bitince suya, göz yaşları da küser hayata. Göçersin, gitme; kal diyenlere rağmen.
Ateşlere atarsın hamuru, kendini atar gibi. O pişer, sen yanarsın. Her ısırığın hatırası tüllenir gözünde. Göz yaşalarına durursun, doyarsın. Göçeceğin aklına gelir, gideceğin yeri bilmesen de. Kal, gitme diyenler olmadan…
Anam-Babam 
Yorum bırakın