Anam-Babam

Zaman, hepimizden bir şeyleri koparıp alıyor. Kimileri, rahatın verdiği huzurla farkına varmadan, bazılarının tırnaklarını söker gibi. Yalnızlıştıkça anlıyorsun senden alınanları. Kalabalıklar mani oluyor görmene. Kavramları yeniden keşfetmeye başladığında farkediyorsun; onur, izzet; farklı görünüyor artık! Onca debdebeden sonra. Gökyüzünde süzülen kuşların hali gibi geliyor özgürlük. Ancak kanatlarına hükmettiğinde ulaşabileceğin. Nefes alabilmeyi özgürlük sayanların yanında. Yola revan olup yürüdükçe anlıyorsun yalnızlaştığını. Yürümenin, anlamsız çaresizliğinde. Bir yerlere çıkar mı bu yol, ulaşırmı diye değil! Yerinde duramadığından. Gayret’in, gayesizliğini keşfediyorsun. Kader’in, gayrete aşkını idda ederken…