İnsan çınar gibidir. Tohum olarak, fidan olarak başlar hayata. Kök salar ulaşabilmek için; toprağın bağrında ki suya. İlmek, ilmek dokur şitillerini. Kök salar, alışmak için toprağına. Kanat açar gibi açar; dallarını göğün yüzüne. Büyür, serpilir; toprağın ona verdiğini inkar etmezcesine. Büyür, büyür; ta ki gün gelip te suyu kesilip şitilleri yerinden sökülene kadar.
Mustafayı gördüm bu gün! Amcam oğlunu. Almanya’ya gelmiş. Kırılmış dallarını, toprağın üstüne çıkmış şitillerini. Bir göz odaya sıkıştırılmış hayatlarını. Canını kurtardığına sevinen halleriyle.
Sadece canlarını ve yavrularını getirmişler buralara. Geri kalan herşey geldikleri yerde kalmış. Aslan ağa’nın torunları Avrupalara gelmiş. Kadrerde bunu görmek te varmış. Anam’ın dediği gibi “yaşa ki neler göresin”.
Anam-Babam 
Yorum bırakın