Anam-Babam

Papatyalar’ın canını yakmayın. Koparmayın yapraklarını. Zanneder misiniz ki onların da canı yanmıyor. Ben, papatyalar’ın yapraklarını koparttıkça papatya benim dallarımı kırıyor. Ey papatya diyesim geliyor amma; kendime saklıyorum sonra. Renklerin birbirine karıştığı gibi duygularım bom boz renge bürünüyor. Halat’ın ipleri gibi! Hangi birinin ucu nereye çıkıyor, bulunmuyor. Aldanıyor, yalanlara kanıyorsun. Şems’i, Bağdatta gördüğünü söyleyen bir sarhoşa, Mevlana’nın çıkartıp sırtında ki cübbesini verdiği gibi çok cübbeler çıkartıp veriyorum. Gerçek olsaydı; canımı hiçe saycağım…