İnsan, eskimeye programlı,
Her gün biraz daha.
Zamana kimse mukavemet edemiyor;
Dişlileri o kadar keskin ki;
Meydana gelen herşeyi ezip geçiyor.
Çok garip!
Ama kimse farkına varmıyor.
Günün sonuna kadar zorluyor,
Sanki diğer günden, saat çalmak istercesine.
Ya gün bitiyor; ya da ömür!
Terk ediyor her şey onu,
O, terk etmek istemese de!
Zaman’ın tik takları arasında;
Bir, bir kayboluyoruz!
Anam-Babam 
Yorum bırakın