Kendime yazıyorum. Bir kaç ziyaretçi dışında kimse de okumuyor zaten. Çok ukalaca bir laf olacak ama; bu güne yazmıyorum! Bu günleri, geleceğe yazıyorum. Gelecekte okunur belki. Birilerinin ilgisini çeker belki de . Bir gün; bir yerlerde anlatılır veya okunur. Sıradan insanların yaşadıklarının çok ötesinde olan bu hâlim. Yada yazıldığı yerde çürür gider. Benim soyumdan gelecek birinin bunları önemseyeceğini hayal ediyorum. Benim büyük dedem diye başlayacağı cümlenin devamında; iftihar edeceği bir miras bırakmış olmanın huzurunu yaşayacağım belki de. Yaşadığı dönemde anlaşılamayan haller yaşayanlar yıllar sonra anlaşılır ve anlatılır. Döneminde popüler olanlar kaybolup giderler.
Başka şeyler de yazmak istiyorum ama; kalemin ucu kırık. Tahta pas tutar mı? Tahtası bile paslı! Çok sonra, O’nu da yazacağım. Biraz zaman geçmesi gerek belki de! Zamanla belki kinler, düşmanlıklar azalır. Merhamet gelir yamaçlarına!
Anam-Babam 
Yorum bırakın