Annen yok; kimsen yok! Yokluk, kıymetin son durağıdır. Kıymet, paha biçilmez bir değere ulaşır! Beynin belli bir bölümü düşüncelerinde, göz ise baktığı her yerde onu aramakla meşguldür. Tahtaravalli’nin iki ucunda olması gereken birinin eksikliğinde yaşanan mutsuzluğa benzeyen. Denge unsurunun hayatından çekilip alındığı gibi. Anne; dengedir. Rüzgarlı, yağmurlu, karlı boranlı günlerde. Mutluluğun göklere ulaştığı zamanlarda. Tebessümüyle, bakışıyla, duasıyla. Paratonerdir de. Yavrusuna gelecek tüm belaları üstüne alıp içinde yok edecek kadar. Tüm benliğini kuzularına feda edecek ölçüde paratoner. Annen gidince, bunların hepsi gidiyor. Yollara saçılmış mısır tanelerine dönüyorsun. Eziliyor, parçalanıyorsun. Ve senin için; kimse Anan gibi parotoner olmuyor…
Anam’ın Üçüncü senesi…
Anam-Babam 
Yorum bırakın