Anam-Babam

İnsan’ın çaresizliği diye bir şey yazmak icap etseydi; bildiğini zannetmek derdim! Bilmenin sonsuzluğunun yanında bildiklerini, bilmek saymanın çaresiz dökülüşü. Mutlak bilgi diye bir kavram insanlık tarihinde yer almamıştır. Sürekli değişen, yenilenen bilmek; bir sonra ki gelene yer açmak için orayı işgal edegelmiştir. Bir müddet sonra eski bilmekler rafa kaldırılıp yenisi tezgaha konmuş. İnsan hiç bir şeyi bilmez. Bilmediğini de! Yaratan’ın verdiği bilinmezler sarmalında yaşar gider. Kendi’nin her şeyi bildiğini zannederek. Bir de her şey’e gücün’ün yeteceği zannıyla…