Anam-Babam

Geriye çekilip bakıldığında oyundan öte bir şey olmayan hayat’a karşı verdiğimiz mücadeleleri gördükçe, sadece şunu diyorum; salağız! Çok klişe, yoksa; çok mu sloganist oldu? Hadi be ordan mı diyorsunuz. Haklısınız da! Ama; malesef öyle. Salağız! Kendimizi aldatıyoruz. Sonra da başkalarını. Aldandıkça, aldatıyoruz. Aldatılmış olmanın verdiği acıyı başkalarını aldatarak kapatmaya çalışıyoruz. Hayat; başlı başına bir aldatmaca. Kimse, kimsenin iç dünyasını asla bilemiyor. Bildiğimiz, gördüğümüz; yüze yansıyan sahte tebessümler veya göz yaşları. Yani; yalan. Zihin, ruh denklemine kimse hakim olamıyor. Ve aldanış. İrademizle razı oluyoruz. Bilerek ve isteyerek. İşin en kötü tarafı da bu…